Արցախի Շուշի քաղաքում բացվել է միջազգային մեդիա ֆորում, որի հիմնական նպատակը, ըստ ադրբեջանական կողմի, ցույց տալն է 2020-2023 թվականներին իրականացված ռազմական գործողությունների և դրան հաջորդած իրադարձությունների «հաջողությունները»։ Այս ֆորումի միջոցով Իլհամ Ալիևը արդեն չորրորդ տարին անընդհատ փորձում է օրինականություն հաղորդել Լեռնային Ղարաբաղի բնիկ հայ բնակչության զանգվածային տեղահանումին, որը միջազգային հանրության կողմից դասակարգվում է որպես էթնիկ զտում։
Ֆորումի ընթացքում Ալիևը բարձրացրեց մի քանի հարցեր, որոնք, սակայն, ավելի շատ բացահայտում են, քան լուծում։ Նա բողոքեց իսլամական աշխարհի երկրների կողմից ադրբեջանական կողմի գործողությունների անբավարար համերաշխության մասին՝ նշելով լարվածության աճը և փոխադարձ մեղադրանքները։ Նա նաև քննադատեց Եվրոպայի խորհրդին և ԵԽԽՎ-ին՝ մեղադրելով նրանց «անարդարացի քայլեր» ձեռնարկելու Ադրբեջանի դեմ։
Ալիևի խոսքերում հիշատակվեց նաև Միացյալ Նահանգների կողմից 1992 թվականին ընդունված 907-րդ բանաձևը, որը սահմանափակում է ԱՄՆ-ի կառավարական օգնությունը Ադրբեջանին, մինչև որ ԱՄՆ նախագահը չհաստատի զեկույց, որտեղ նշված է, որ Ադրբեջանը դադարեցրել է ագրեսիան Հայաստանի և Արցախի դեմ։ Ալիևը պնդում է, որ 2023 թվականին ագրեսիայից անմիջապես հետո նա «բացել է իր հաղորդակցությունները» դեպի Հայաստան, սակայն չի նշել, որ տարանցումը դեռևս իրականացվում է Վրաստանի տարածքով, իսկ Ադրբեջանի և Թուրքիայի կողմից Հայաստանի շրջափակումը շարունակվում է։
Ալիևը Արևմտյան և իսլամական երկրների կողմից Լեռնային Ղարաբաղում տեղի ունեցած իրադարձությունները ճանաչելու դժկամությունը վերագրում է «անձնական» նախասիրություններին՝ հանկարծ հիշելով ԵՄ-ի նախկին հանձնակատար Ժոզեպ Բորելի և Միջազգային դատարանի նախկին դատավոր Օկամպոյի միջև հարաբերությունները, որոնք, ըստ նրա, ֆինանսավորվել են «ռուս-հայ օլիգարխի» կողմից։
Ալիևը չի հիշատակել Պետդեպարտամենտի կողմից պատվիրված զեկույցը, որը 2024 թվականին հրապարակվել է միջազգային կազմակերպությունների կողմից և որտեղ հայերի զանգվածային տեղահանումը դասակարգվում է որպես էթնիկ զտում։
Ալիևի հարցերն ու բողոքները, փաստորեն, ցույց են տալիս, որ ադրբեջանական կողմը չի կարողանում հաղթահարել միջազգային հանրության կողմից իր գործողությունների դատապարտումը։ Որքան էլ նա փորձի ներկել Շուշիի և Ճարտարի հայերի լքված տները և ներկայացնել դրանք որպես նոր կառուցված, միշտ կհնչի հարցը, որը դարձել է աշխարհի ուշադրության կենտրոնում․ «Ինչո՞ւ Լեռնային Ղարաբաղում հայեր չկան»։ Այս հարցը, որը հակադրվում է ադրբեջանական կողմի ցանկությանը ներկայացնել իր գործողությունները որպես «վերականգնում», ցույց է տալիս, որ ռազմական կարգավորման արդյունքները, որոնք Ալիևը փորձում է օրինականացնել, միջազգային հանրության կողմից դիտարկվում են որպես ցեղասպանության իրավունքի ճանաչում և հանցակցություն։
