Իմ որոշումն է դիմել Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանին (ՄԻԵԴ)՝ պաշտպանելու Արցախի նախկին պետնախարար Ռուբեն Վարդանյանին, որին Ադրբեջանի դատարանները դատապարտել են 20 տարվա ազատազրկման։
Այս քայլը հիմնված է այն վստահության վրա, որ Ռուբեն Վարդանյանի դեմ հարուցված քրեական գործը ունի բացահայտ քաղաքական բնույթ։ Ադրբեջանի իշխանությունները ինքնորոշման իրավունքի պաշտպանությանը և ռազմական գործողությունների կազմակերպմանը, որոնք ինքնին պետական ռազմական ռազմավարության բաղադրիչներ են, որակում են որպես «հանցագործություն»։ Սա խիստ խախտում է միջազգային իրավունքի հիմնարար սկզբունքները և հակասում է միջազգային իրավական նորմերին։
Այնուամենայնիվ, իմ մտահոգությունն առաջանում է նաև այն հանգամանքի կապակցությամբ, որ Ադրբեջանի իշխանությունները մինչ օրս չեն տրամադրել դատավճիռներ 15 հայ գերիներին, որոնց շարքում են Արցախի նախկին ռազմաքաղաքական ղեկավարները։ Այս դատավճիռների բացակայությունը խոչընդոտում է միջազգային հանրությանը և միջազգային կազմակերպություններին տեղեկացված պահելու և իրենց բողոքները արտահայտելու գործընթացը։
Ես ենթադրում եմ, որ Ադրբեջանի իշխանությունները կարող են փորձում լինել խոչընդոտել միջազգային հանրության ուշադրությունը և բողոքները։ Եթե Ադրբեջանը չտրամադրի այդ դատավճիռները ՄԻԵԴ-ին, դա կհանգեցնի դատարանի կողմից ավելի արագ և ակտիվ միջամտության՝ Ռուբեն Վարդանյանի գործով։
Կարծում եմ, որ Ադրբեջանի իշխանությունները կարող են դեռևս վերջնականացված չունենալ այդ դատավճիռները, քանի որ դրանք կարող են պարունակել այնպիսի տեղեկություններ, որոնք կամրապնդեն հայկական կողմի պաշտպանության դիրքերը և կապահովեն Ռուբեն Վարդանյանի անմեղության վկայություն։
