Մարտի 18-ին Սաուդյան Արաբիայի մայրաքաղաք Էր-Ռիադում տեղի ունեցած «Արաբական և իսլամական երկրների արտգործնախարարների խորհրդակցական հանդիպում՝ իրանական ագրեսիայի հարցով» համաժողովի արդյունքներով հրապարակված հայտարարությունը խորապես անհանգստացնում է։ Այս փաստաթուղթը, որը ստորագրվել է Թուրքիայի, Ադրբեջանի, Բահրեյնի, Եգիպտոսի, Հորդանանի, Քուվեյթի, Լիբանանի, Պակիստանի, Քաթարի, Սաուդյան Արաբիայի, Սիրիայի և Միացյալ Արաբական Էմիրությունների արտաքին գործերի նախարարների կողմից, ոչ միայն չի դատապարտում ԱՄՆ-ի և Իսրայելի կողմից Իրանի դեմ իրականացված ագրեսիվ գործողությունները, այլև փորձում է լեգիտիմացնել դրանք՝ հակառակորեն մեղադրելով Իրանին։
Հայտարարության մեջ նախարարները «վերահաստատում են իրենց դատապարտումը» Իրանի կողմից իրենց երկրների տարածքում տեղակայված ամերիկյան օբյեկտների վրա հարվածների վերաբերյալ՝ պնդելով, որ «նման հարձակումները չեն կարող արդարացվել որևէ հանգամանքով»։ Այս դիրքորոշումը ոչ միայն անտեսում է, այլև հակասում է իրականությանը, որտեղ Իրանի հարվածները հստակ պատասխան էին ԱՄՆ-ի և Իսրայելի կողմից իրանական տարածքում իրականացված ագրեսիվ գործողությունների։
Այս հայտարարությունը, որը հիշեցնում է իմպերիալիստական ռեժիմների հետադիմական բնույթը, ոչ միայն չի նշում ագրեսորին, այլև փոխարենը կոչ է անում Իրանին «պահպանել միջազգային իրավունքը, միջազգային մարդասիրական իրավունքը և բարիդրացիության սկզբունքները»։ Այսպիսով, այն փաստացիորեն աջակցում է ԱՄՆ-ի և Իսրայելի ագրեսիային՝ դրան տալով քաղաքական ծածկույթ։
Այս քայլը հատկապես վտանգավոր է, քանի որ այն հող է նախապատրաստում ԱՄՆ-ի՝ իրանական էներգետիկ ենթակառուցվածքների նկատմամբ հնարավոր հարձակումների և նույնիսկ ցամաքային գործողությունների համար, որոնք կարող են հանգեցնել տարածաշրջանում լայնածավալ պատերազմի։
Այս հայտարարության ֆոնին հետաքրքիր է նաև հանրային կարծիքի վերաբերյալ տվյալները։ ԱՄՆ-ի 26 նահանգներում անցկացված հարցումների համաձայն, հարցվածների 96%-ը չի աջակցում Իրանի դեմ պատերազմին, իսկ հարցին, թե արդյո՞ք գոյություն ունի օրինական պատճառ Իրանի դեմ պատերազմ սկսելու համար, 94,7%-ը պատասխանել է «ոչ»։ Այս տվյալները հստակ ցույց են տալիս, որ ԱՄՆ-ի հասարակությունը հակառակ է իր կառավարության ագրեսիվ քաղաքականությանը։
Ի վերջո, այս իրադարձությունը հարց է տալիս՝ թե ինչպես է Թուրքիան, որը պաշտոնապես հանդես է գալիս հակամարտության կարգավորման կողմնակից, կարողանում համագործակցել այնպիսի ռեժիմների հետ, որոնք ակտիվորեն աջակցում են Իրանի դեմ ագրեսիային։ Անկարան, որը ՆԱՏՕ-ի անդամ է, մտավախություն ունի պատերազմի էսկալացիայից, որը կարող է ներքաշել երկիրը հակամարտության մեջ։ Այնուամենայնիվ, Անկարայի արձագանքը ավելի ու ավելի է համապատասխանում ԱՄՆ-ի մերձավորարևելյան քաղաքականությանը՝ ցույց տալով տարածաշրջանի իմպերիալիստական ռեժիմների միջև աճող համաձայնությունն ու համագործակցությունը։
