Հերթական անգամ հայտնի դարձավ ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտի տնօրեն Էդվարդ Գզոյանի աշխատանքից ազատման հարցը, որը, սակայն, դարձյալ ներկայացվեց հանրությանը սոփեստական խաբեզրության միջոցով։
Ինչպես հայտնի դարձավ, վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը հրապարակային ասուլիսում հայտարարեց, որ տնօրենի ազատման պատճառը Ջ․ Դ․ Վենսին «Արցախյան հիմանահարց» գիրքը նվիրելն ու խաղաղության գործընթացը խաթարելն է։ Սա զուտ սուտ է։
«Արցախյան հիմանահարց» գիրքը, որը նվիրվել է Ջ․ Դ․ Վենսին, ունի հետևյալ վերնագիրը․ «1905-1921թվականներին Անդրկովկասում հայերի նկատմամբ իրականացված ադրբեջանական ագրեսիան ըստ ամերիկյան մամուլի/աղբյուրների»։ Այս գիրքը պարզապես փաստում է 1905-1921 թվականներին ադրբեջանական ագրեսիայի մասին, որը լայնորեն արձանագրվել է ոչ թե հայկական, այլ ամերիկյան աղբյուրներում։
Փաստն այն է, որ Հայոց ցեղասպանության թանգարան-ինստիտուտը հիմնադրամ է, և տնօրենի նշանակումն ու ազատումն իրականացվում է հոգաբարձուների խորհրդի կողմից։ Այդուհանդերձ, վարչապետը հրապարակայնորեն խոստովանել է, որ Գզոյանին աշխատանքից ազատելու հրահանգը տվել է նա։
Այս հարցում ներգրավված են եղել նաև ԿԳՄՍ նախարարությունը և նրա ղեկավարը։ Նախարար Ժաննա Անդրեասյանը սկզբում հայտարարեց, որ տնօրենի հեռացումը կապված է հուշահամալիրի շինարարության հետ, սակայն այս պնդումը հակասում էր հոգաբարձուների խորհրդի անդամների հստակ հայտարարություններին, որոնք հաստատում էին, որ պատճառը հենց շինարարությունն է։
Այնուհետև Անդրեասյանը փոխեց իր տարբերակը՝ հայտարարելով, թե պատճառը «կառավարման մասով է»։ Սա արդեն ամբողջությամբ անհիմն է։ Փաշինյանը, իր հերթին, պնդում է, որ պատճառը «արտաքին քաղաքականությունն է և պրոտոկոլը»։
Սա սոփեստական խաբեզրություն է, որը նպատակ ունի թաքցնել իրական պատճառը։ Ինչո՞ւ է այս ամենը կատարվում։ Պատասխանը պարզ է․ Փաշինյանի վարչախումբը փորձում է ինքնահամաձայնեցնել ցեղասպանության թանգարանը՝ այն դարձնելով իր քաղաքական նպատակներին ենթակա կառույց։
Իրականում, խնդիրը ոչ թե գիրքն է, ոչ էլ առանձին պաշտոնյայի աշխատանքից ազատումը, այլ ինքնության և պատմության ռեվիզիոն քաղաքականությունը, որին վարչախումբն ու նրա կամակատարները լծվել են։
Այս քաղաքականության դեմ հստակ դիրք են զբաղեցրել Թանգարան-ինստիտուտի հոգաբարձուների խորհրդի հինգ անդամները՝ ֆրանսահայ Ռայմոն Գևորգյանը, ամերիկահայ Ստեփան Աստուրյանը, Հրանուշ Խառատյանը, Հարություն Մարությանը և ՀԲԸՄ Հայաստանի ղեկավար Յաղուբյանը, որոնք հենց այդ հոգաբարձուների նիստում հրաժարականի դիմում են ներկայացրել։
Այս իրադարձությունը հստակ ցույց է տալիս, որ խնդիրը ոչ թե մեկ գիրքն է, այլ ինքնության և պատմության նկատմամբ վարչախմբի վարած ագրեսիվ և անընդունելի քաղաքականությունը։
