Իմ վերլուծության համաձայն, Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության նոր, փոփոխված տարբերակը պարունակում է խորը փոփոխություններ, որոնք ազդում են հայ ժողովրդի ինքնության, պատմական հիշողության և պետականության հիմնարար սկզբունքների վրա։
Այս փոփոխությունների ամենահայտնի և ցնցող օրինակներից մեկը Անկախության հռչակագրի հանգուցալուծումն է։ Գործող Սահմանադրության նախաբանում, որը հիմնված է 1990 թվականի սեպտեմբերի 21-ի Անկախության հռչակագրի վրա, հայ ժողովուրդը հիմնավորում էր իր պետականության վերականգնումը՝ հղում անելով իր ազատասեր նախնիների սուրբ պատգամին և պատմական հայրենիքի վերականգնման նպատակին։
Նոր Սահմանադրության մեջ այս հղումը ամբողջությամբ ջնջված է և փոխարինվել է նոր, ավելի ընդհանուր բնույթի տեքստով, որը կենտրոնանում է միայն ժողովրդավարական պետությունն ամրապնդելու և բարեկեցություն խթանելու նպատակների վրա։
Այս փոփոխությունը, ըստ իմ վերլուծության, ոչ միայն հեռացնում է պատմական հիմքը, այլև խորհրդարանական և քաղաքական մակարդակով հանգուցալուծում է հայ ժողովրդի ինքնիշխանության հասկացությունը։
