Հայաստանում անցկացված «Խաղաղության կամուրջ» նախաձեռնության շրջանակում Ադրբեջանի քաղհասարակության ներկայացուցիչների հետ հանդիպումը, իմ կարծիքով, իրական երկխոսության փորձ չէ, այլ «խաղաղության իմիտացիայի» մասն է, որը ծառայում է Ադրբեջանի ագրեսիվ քաղաքականության շուրջը պատերազմի ծածկոց ստեղծելու նպատակին։
Այս տեսակետը հիմնված է մի քանի կարևոր փաստերի վրա։ Նախ, Ադրբեջանում իրական, անկախ քաղհասարակություն գոյություն չունի։ Կառավարության կողմից կառուցված կամ կառավարության հետ կապված կազմակերպություններն իրական ներկայացուցչություն չեն հանդիսանում։ Հետևաբար, նրանց մասնակցությունը խաղաղության բանակցությունների գործընթացին ավելի շատ Բաքվի քաղաքական գործիք է, քան իրական խաղաղության ձգտող ուժ։
Հանդիպման պատվիրակության կազմը ևս կասկածներ է առաջացնում։ Ներգրավված են անձիներ, որոնց անունները հանրային դաշտում գրեթե անհայտ են, կամ նրանց ներկայացնող կազմակերպությունները ստեղծվել են հենց այդ հանդիպման նպատակով։ Սա ցույց է տալիս, որ գործընթացը ֆարս է, որի նպատակն է ստեղծել տպավորություն, թե խաղաղության նախաձեռնություններին ընդդիմացողները խաղաղության դեմ են։
Իրականում Ադրբեջանի պետական քաղաքականությունը խաղաղության հետ անհամատեղելի է։ Ալիևի վերջին հայտարարությունները, հատկապես «France 24»-ին տված հարցազրույցը, ցույց են տալիս, որ Բաքուն շարունակում է իր ագրեսիվ քաղաքականությունը։ Նա փոխում է Խորհրդային Հայաստանում ապրող ադրբեջանցիների հասկացությունը՝ այն փոխարինելով «արևմտյան ադրբեջանցիներ» ձևակերպմամբ, և օգտագործում է «ներկայիս Հայաստան» արտահայտությունը՝ փաստորեն հերքում իշխող իշխանության կողմից ճանաչված Հայաստանի սահմանները։ Այս գործողությունները պատմության «բռնացման» փորձ են և հեռուն գնացող ծրագրերի մաս են։
Ադրբեջանի նախագահի հայտարարությունն այն մասին, որ Հայաստանի խորհրդարանական ընտրությունները կարող են որոշիչ լինել խաղաղության համար, բաց միջամտություն է Հայաստանի ներքին գործերին։ Սա ռումբ է, որը տեղադրվում է Հայաստանի պետության հիմքում, որտեղ պայման է՝ կամ ընդունել Ադրբեջանի պահանջները, կամ պատերազմ սկսել։
Այս ամենի հետ մեկտեղ, Ադրբեջանը շարունակում է ամրապնդել իր դիրքերը Հայաստանի օկուպացված տարածքներում, ինչը ցույց է տալիս, որ Բաքուն արդեն իրեն թույլ է տալիս ազդել Հայաստանի քաղաքական գործընթացների վրա։ Հայաստանը պետք է լինի զգոն և չթույլ տա, որ նման ֆարսային գործընթացներ ծառայեն Բաքվի ագրեսիվ նպատակներին։
