Իր ֆեյսբուքյան էջում ես, Արտակ Բեգլարյանը, անդրադառնում եմ ՀՀ իշխանությունների կողմից արցախցիների սոցիալ-տնտեսական ինտեգրման հարցում առկա խնդիրներին։ Այս հարցում իշխանությունների գործողությունները հաճախ հիշեցնում են «ներառականության թատրոն», որի գագաթնակետը երեկ տեղի ունեցավ՝ Նիկոլ Փաշինյանի գլխավորությամբ անցկացված ձևական հանդիպման ընթացքում։
Այս իրադարձությունը հակադրվում է մեր կողմից մշտականորեն արված ահազանգերին, թե կառավարության կողմից մշակվող և իրականացվող ծրագրերը գրեթե զրոյական ներառականությամբ են։ Դրանք չեն հաշվի առնում շահառուների կարիքները, կարծիքները և փորձագիտական առաջարկները։
Այս խնդիրը դրսևորվում է մի քանի կոնկրետ ծրագրերի վերաբերյալ։
Բնակարանային ծրագիրը երկու տարի շարունակվող է, սակայն դրանից օգտվել է ընդամենը 1,700 ընտանիք, ինչը կազմում է նախատեսված ընդհանուր թվի ընդամենը 7%-ը։ Իշխանությունները, հիմնվելով կադաստրային տվյալների վրա, հայտարարում են գների մասին, որոնք իրականությանը չեն համապատասխանում։ Այժմ խոստանում են վերանայումներ, որոնք, իմ կարծիքով, կիսատ ու ուշացած լուծում են։
Այսպիսով, անտեսվում են փոքրակազմ ընտանիքների և զոհվածների ընտանիքների հատուկ կարիքները, ինչը սոցիալական անարդարության խնդիրներ է առաջացնում։
Այլընտրանքային մոտեցումների վերաբերյալ առաջարկները նույնպես հաճախ մերժվում են։ Օրինակ, առաջարկվել էր խթանել տների կառուցումը՝ երկրորդային շուկայից գնելու փոխարեն, որպեսզի պետական պարտքի ավելացման արդյունքում ստեղծվի հավելյալ արժեք տնտեսության մեջ։ Այս առաջարկը կրկին մերժվեց՝ հղում անելով անիմաստ վարչարարական դժվարությունների։
Նույնպես չեն լսվում առաջարկները զբաղվածության արդյունավետ ծրագրեր ինտեգրելու մասին։ Բնակվարձի համար տրվող աջակցության կրճատումը և սոցիալական հրատապ աջակցության ծրագրի վերացումը համարվում են սխալ որոշումներ, որոնք հանգեցնում են աղքատության մակարդակի բարձրացման։
