Իրենց վերջին հայտարարություններում Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը հայ քաղաքական կալանավորներին և ռազմագերիներին համեմատում է Նյուրնբերգյան դատավարություններում դատապարտված նացիստական ռազմական հանցագործների հետ։ Այս համեմատությունը, որը հստակորեն ցեղասպանական հռետորաբանության դրսևորում է, հատկապես վտանգավոր է դառնում Իսրայել-ԱՄՆ ագրեսիայի պատերազմի համատեքստում, որտեղ Ադրբեջանը դարձել է Ալիևի ռեժիմի ամենամոտ դաշնակիցը։ Այս դաշնակցությունը նախագահին շնորհում է աննախադեպ անպատժելիություն՝ խթանելով նրա ցեղասպանական քաղաքականությունը և հանցագործությունները։
Ալիևի հայտարարությունը ոչ միայն պատմական իրականությունը աղավաղում է, այլև կիրառում է ցեղասպանական մարտավարություն՝ հայերին դիտարկելով որպես ռազմական հանցագործներ։ Իրականում, Բաքվում պահվող Արցախի նախկին կառավարության անդամների «հանցագործությունը» միայն այն է, որ նրանք իրացրել են իրենց ինքնորոշման իրավունքը՝ փորձելով պաշտպանել 4 հազար տարվա հայ բնակչությունը ադրբեջանական ագրեսիայից։
Այս հռետորաբանությունը ցեղասպան պետությունների կողմից կիրառվող մարտավարության դասական օրինակ է, որը հոգեբանները հայտնի են որպես DARVO (ժխտել, հարձակվել, հակադարձել)։ Ալիևը սկզբում ժխտում է իր կառավարության կողմից կազմակերպված զանգվածային բռնի տեղահանման պատասխանատվությունը, այնուհետև հարձակվում է հայերի վրա՝ նրանց ներկայացնելով որպես ահաբեկիչներ և թշնամիներ, իսկ ինքնին՝ որպես իրական զոհ։ Նման մոտեցումը ոչ միայն սրում է լարվածությունը, այլև խրախուսում է մարդկանց ցեղասպանությունը համարել արդարացված։
Այսպիսով, Ալիևի հայտարարությունները ցեղասպանության ժխտման վտանգավոր ձև են։ Նա միաժամանակ ժխտում է Լեռնային Ղարաբաղում հայերի կյանքի ոչնչացումը, հերքում իր կառավարության կողմից կազմակերպված բռնի տեղահանման պատասխանատվությունը և նսեմացնում է Հոլոքոստը՝ դրա հիշատակը չարաշահելով որպես իր ընդհանուր ցեղասպանական նպատակների քողարկում։
Այս վտանգավոր մոտեցման հետ կապված, միջազգային հանրության պետք է ճնշում գործադրի Ադրբեջանի կառավարության վրա՝ դադարեցնելու հայերի դեմ իր անմարդկային, ցեղասպանական հռետորաբանությունը, զերծ մնալ Հոլոքոստն օգտագործելուց՝ իր հանցագործությունները արդարացնելու համար, և անհապաղ ազատ արձակել բոլոր հայ բանտարկյալներին։ Համակարգված ճնշում պետք է գործադրվի հատկապես նախագահ Ալիևի անձի վրա, ով իր շարունակական իշխանության համար մեծապես հույսը դնում է արևմտյան աշխարհի բարեհաճության վրա։ Եթե արևմտյան աշխարհը շարունակի խրախուսել Ադրբեջանի նախագահին, այն ապագայում կբախվի ավելի վատ խնդիրների։ Որքան մեծ լինի Ալիևի նկատմամբ անպատժելիությունը, այնքան ավելի նա կփորձի իրականացնել իր երազանքները՝ «Մեծ Ադրբեջանի» մասին, որը կներառի ներկայիս անկախ Հայաստանի Հանրապետությունը։ Միջազգային հանրությունը չպետք է թույլ տա, որ պատմական հիշողությունը մանիպուլացվի՝ ծառայելով շարունակական ցեղասպանական օրակարգերին։
